Moim zdaniem mylą się ci, którzy w homilii wygłoszonej na pogrzebie Piotra Szczęsnego dostrzegają pochwałę samobójstwa. To nie pochwała, lecz wrażliwość pozwalająca usłyszeć „krzyk, który rozdziera ciszę”, i ujrzeć „ogień, który z ciemności wydobywa kształt rzeczy, w ciemnościach jakby nieobecnych, bo niedostrzegalnych”.
Szczególne rodzaje samobójstwa, jakimi są samospalenie i strajk głodowy, omawia – w świetnym Słowniku teologicznym, wydanym przed laty pod red. ks. Andrzeja Zuberbiera – moralista ks. Tadeusz Sikorski. Mają one, jego zdaniem, specyficzny charakter, „w obu przypadkach wybijają się [bowiem] jako rysy charakteryzujące ducha takich decyzji: protest przeciw krzywdzie ludzkiej i ofiara na rzecz przeobrażenia niesprawiedliwych układów społecznych. Nie są to,…
Zyskaj nielimitowany dostęp do wszystkich artykułów, e-wydań i archiwum
- Pełny dostęp do wszystkich artykułów
- Każdy nowy numer od razu w e-wydaniu
- Archiwum numerów zawsze pod ręką
Artykuł pojawił się w numerze:
Lekcje Baumana
