Subskrybuj

Czyj kryzys?

Drugi Sobór Watykański przyniósł wiele nowych słów na temat powołania świeckich. Z drugiej strony nadal jest ono niejako „pół-powołaniem”, kompromisem między życiem w świecie a podążaniem za Chrystusem. Wewnętrzna akceptacja takiego stawiania sprawy skutkuje postrzeganiem upublicznionych grzechów pasterzy jako kryzysu Kościoła w ogólności.

Kościół jest rzeczywistością na tyle tajemniczą, że zanim powie się cokolwiek o jego kryzysie, trzeba uprzedzić, co przez to rozumiemy. Gdy mówimy o kryzysie instytucji powołanych przez ludzi dla jakichś celów, to chodzi nam o to, że te cele nie są spełniane albo są spełniane źle. Kościół jednak nie jest powołany przez ludzi. Gdy mówimy o kryzysie w zdrowiu ludzkim, mamy w pamięci utracony zarys obrazu zdrowia. Czy mamy jednak wizję „zdrowia” Kościoła? Katechizm Kościoła katolickiego cytuje Klemensa Aleksandryjskiego: ,,Jak wolą Bożą jest czyn, a tym czynem jest >>świat<<, tak Jego intencją jest zbawienie człowieka, i ta intencja nazywa się Kościołem” (KKK 760). Oczywiście, można cytować teksty, które mówią o bardziej namacalnych i mierzalnych zadaniach Kościoła,…

Zyskaj nielimitowany dostęp do wszystkich artykułów, e-wydań i archiwum

  • Pełny dostęp do wszystkich artykułów
  • Każdy nowy numer od razu w e-wydaniu
  • Archiwum numerów zawsze pod ręką

Artykuł pojawił się w numerze: Kościół po zawale