Podczas pewnego nieformalnego spotkania teologów opowiadano o grupie katolików w Kazachstanie, która, po tym jak umarł opiekujący się nimi kapłan, przez wiele lat, w pełnej izolacji spowodowanej wygnaniem, musiała na własną rękę organizować życie liturgiczne. Spotykała się więc w niedziele i święta na modlitwie, wspólnym czytaniu Pisma i niektórych tekstów mszalnych niezarezerwowanych dla kapłana, a na zaimprowizowanym ołtarzu symbolicznie składała kapłańskie szaty, będące wyrazem tęsknoty za możliwością celebrowania prawdziwej mszy św. W reakcji na tę relację jeden z obecnych podczas spotkania teologów, dominikanin pochodzący z Flandrii, zwrócił uwagę, że chociaż bezsprzecznie godna podziwu jest wiara wspólnoty i jej przywiązanie do tradycji, to jednak opisywana grupa katolików mogła w tej sytuacji wybrać kogoś spośród siebie, aby osoba ta odprawiała mszę św., konsekrowała i rozdawała komunię. Wywiązała się oczywiście burzliwa dyskusja, a argumentacja wspierająca kontrowersyjną tezę pochodziła w dużej mierze z prac innego flamandzkiego dominikanina, Edwarda Schillebeeckxa, nazywanego często jednym z największych teologów XX w. Ta właśnie kwestia, a więc możliwość powołania przez wspólnotę znajdującą się w wyjątkowej sytuacji „nadzwyczajnego szafarza” Eucharystii, stała się głównym punktem spornym w korespondencji z początku lat 80. pomiędzy Kongregacją Nauki Wiary, na czele której stał kard. Joseph Ratzinger, a profesorem uniwersytetu w Nijmegen Edwardem Schillebeeckxem OP. Schillebeeckxa wzywano najpierw do doprecyzowania i modyfikowania tez, później wprost żądano przyjęcia nauczania Kościoła, który wyklucza wszelką nadzwyczajną drogę przekazywania władzy sprawowania Eucharystii, stwierdzając autorytatywnie, że jest to możliwe jedynie na mocy sukcesji apostolskiej. Schillebeeckx odpowiadał na listy, a także publikował kolejne książki, w których starał się nie używać drażniących Kongregację terminów. Kongregacja musiała jednak w końcu „z przykrością stwierdzić, że autor kontynuuje rozumienie i przedstawianie apostolskości Kościoła w taki sposób, że sukcesja apostolska za pośrednictwem święceń sakramentalnych stanowi…