Witam jego myśli z wdzięcznością, z poczuciem żywej wspólnoty, zapewne trochę uwarunkowanej pokoleniowo; to może mankament, ale nie dla tych, w których doświadczenia pokoleniowe wciąż są żywe albo łatwo odzyskują życie, gdy próbujemy je eksploatować, odwoływać się do nich z nadzieją, że znajdziemy oparcie. Lecz rozumiem też, że chwila na powrót do „domu” niezbyt jest odpowiednia. Na taką propozycję wielu odpowie pytaniem: „Wrócić? A którędy?”. Brama wydaje się zamknięta. Ci, co w…