Uchodzę za niezłego rozmówcę, ponieważ zwykle dość uważnie słucham. Czasem wynika to jednak z pewnej bezradności, ponieważ nie mając na podorędziu nic do powiedzenia, tworzę dla innych przestrzeń, którą oni wypełniają. Stąd nierzadko można mnie spotkać na klatce schodowej, gdy sąsiad opowiada mi o zębach i kolanach (do wymiany) albo o Linii Maginota (bo akurat rozmyślał o historii fortyfikacji). Odczuwam więc czasem potrzebę, aby…