Dobrze pamiętam tę chwilę, kiedy, jako nieopierzony student, zajrzałem po raz pierwszy do tej niepozornej powieści, którą dała mi do przeczytania – z komentarzem „koniecznie!” – starsza i mądrzejsza koleżanka. Zajrzałem, przeczytałem pierwsze zdanie i już mnie nie było. Opowieść, którą czytałem po angielsku, wchłonęła mnie bez reszty tym jednym zdaniem, ostrym i dynamicznym, a do tego skierowanym wprost do mnie, bo angielskie „you”, nie bez podstaw, odczytałem jako drugą osobę liczby pojedynczej. A więc mówi się tu do mnie, do mnie się tu zwraca. I to jak! Zdanie zacytuję w przekładzie…