Pojęcie typografii bywa mylnie rozumiane, ponieważ może być ono stosowane w rozmaitych kontekstach. Jego znaczenie będzie odmienne w zależności od czasów, do których się odnosi. Jednak najogólniej i w dużym uproszczeniu: typografia jest sztuką użytkową, zajmuje się użyciem liter, ich praktycznym wykorzystaniem związanym z tworzeniem treści oraz estetycznym wymiarem formy, graficznym kształtem stosowanych znaków pisarskich. Typografia dawna, rozumiana i definiowana tradycyjnie, zawsze była związana z klasycznymi metodami tworzenia i powielania druku. Przez kilka wieków, od czasu wynalezienia druku przez XV-wiecznego mogunckiego złotnika i drukarza Johannesa Gutenberga, sprzężona była przede wszystkim z produkcją tradycyjnych książek. Z dziedziną typografii wiązały się liczne, bardzo wąskie specjalizacje. Rytownicy grawerowali stemple i matryce, będące formą do późniejszego odlewania gotowych czcionek – co następnie wykonywali odlewnicy. Drukarze – zwani także zecerami – początkowo samodzielnie zajmowali się drukiem, za pomocą materiału zecerskiego i pras formowali skład tekstu i powielali gotowe arkusze drukarskie. Wymienione specjalizacje związane były z typografią rozumianą jako rzemiosło, lecz traktowano je również jako działalność artystyczną – stanowiły pełnoprawną formę sztuki. Druk nie służył jedynie jako sposób powielania treści, ale jego niezwykle istotnym elementem okazała się estetyka tworzonych stron i książek. Z dużą uwagą dbano o urodę i jakość artystyczną produkowanych druków. Osobę zawodowo zajmującą się typografią nazywamy typografem. Określenie to, zarówno kiedyś, jak i dziś,…