Nie jest żadną tajemnicą, że opublikowana w 1921 r. Dyktatura miała być filozoficzno-polityczną odpowiedzią na wydarzenia niemieckiej rewolucji listopadowej (z roku 1918). Wbrew późniejszym wyborom ideologicznym jej autora i pośpiesznym klasyfikacjom współczesnych interpretatorów, stawką nie było po prostu zastąpienie dyktatury proletariackiej faszystowską, ale wypracowanie narzędzi zdolnych uratować liberalną demokrację. Schmitt był przekonany, że nowoczesny porządek liberalny nie dostarcza narzędzi zapewniających mu odpowiednią ochronę. Jedynym sposobem na powstrzymanie rewolucyjnej dyktatury musiała być zatem dyktatura konserwatywna. Próbie rozwikłania tego oczywistego paradoksu (w którym każe się dżumę leczyć cholerą) poświęcona jest praca Schmitta. Centralnym podziałem organizującym argument niemieckiego jurysty było zatem rozróżnienie…
Filozof, teoretyk kultury, adiunkt w Instytucie Studiów Politycznych PAN. Autor książki Zatrzymać historię. Walter Benjamin i mniejszościowy materializm (2016) oraz współautor antologii Romantyczny antykapitalizm (2018). Aktualnie przygotowuje pracę na temat związków medycyny, teologii i polityki...