Pawia, 24 lutego 1525 r., świt. Korpus hiszpańskich arkebuzerów uderza na domniemane pozycje dowództwa wojsk francuskich. Rok 1535 – Tycjan kończy obraz przedstawiający Wenus i Marsa, którym doradzają Westa i Hymen. W 1547 r. powstaje najsłynniejszy madrygał Cipriano de Rore – Anchor che col partire. Jedna postać i trzy jej role spajają te na pozór zupełnie niepowiązane wydarzenia: Alfonso d’Avalos – dowódca arkebuzerów, model dla Tycjana i poeta inspirujący de Rore. Tak wielowątkowo, ale jednym nurtem płynie życie i powstaje kultura. Nie tak jednak bywa przedstawiana – szczególnie gdy w grę wchodzą ujęcia naukowe. W swoim czasie zbawienny Kartezjański projekt analizy jako stylu myślowego i techniki badania w XX w. osiągnął stan hipertrofii. Niekontrolowany rozrost pojęć analitycznych i mania definiowania wszystkiego, co…