Autobiograficzny esej Lekka przesadato swego rodzaju dziennik bez dat, który dałoby się jednak umieścić w czasie, zapis lektur, podróży i „chwil blasku”, spotkań z ludźmi, obrazami, muzyką, a nawet z drzewami. W jednej ze swoich warstw jest także ważnym dokumentem kultury środowiska, opowieścią o dawnych lwowianach skazanych na wygnanie, ich słabościach i sile. Panuje tu dyskretne, przekorne poczucie humoru, sąsiadujące z prawdziwym smutkiem, ale takim, który pomaga, a nie przygnębia. W tomie Zagajewskiego…