3 marca 2011 roku zmarł Bohdan Pociej – muzykolog i krytyk, jeden z najwybitniejszych polskich pisarzy muzycznych XX wieku. Pozostawił nie tylko kilkaset artykułów i recenzji zamieszczanych między innymi na łamach „Tygodnika Powszechnego”, „Twórczości” i „Ruchu Muzycznego”, ale także wielu audycji radiowych. Za najważniejsze książki Pocieja uważa się <i>Jan Sebastian Bach – muzyka i wielkość</i> (1972), <i>Lutosławski a wartość muzyki </i>(1976) oraz <i>Mahler </i>(1992). Publikujemy wspomnienia o pisarzu oraz wybrane fragmenty jego esejów drukowanych w „Znaku”.
Tomasz Cyz
Książki (a może szerzej: pisarstwo) Bohdana Pocieja były dla mnie szkołą słuchania muzyki, pisania o niej. Idea, dźwięk, forma (1972), Szkice z późnego romantyzmu (1978) czy wreszcie Mahler(1992) otwierały nieznane fascynujące światy, odsłaniały ich tajemnice (te pierwsze, które są jak kod, i te kolejne, dzięki którym tworzy się własne szyfry). Do dziś po lekturze tych książek pozostał mi zeszyt notatek zawierający całe przepisywane z Pocieja akapity, których uczyłem się niemal na pamięć. „Atrybutami formy kuli są równowaga, symetria, proporcjonalność, harmonia;…
Zyskaj nielimitowany dostęp do wszystkich artykułów, e-wydań i archiwum
- Pełny dostęp do wszystkich artykułów
- Każdy nowy numer od razu w e-wydaniu
- Archiwum numerów zawsze pod ręką
Artykuł pojawił się w numerze:
Prezydencja na czas kryzysu
