Cały spektakl polityczny, którego obecność trudno przeoczyć, jawi mi się jak niezrozumiała gra – jej reguły są wprawdzie czytelne, lecz cel i stawka dramatycznie przeceniane. Trudno mi zrozu­mieć, by czyjąś najpoważniejszą ambicją mogło być stanie się super-urzędnikiem. Wszyscy dookoła przekonują mnie, że błądzę, i uświadamiają, pod jak prze­możnym wpływem polityków się znajdujemy. Nie bagatelizuję tego, choć walczę po cichu o zacho­wanie rezerwatu tego, co rady­kalnie apolityczne. Nawet w poli­tyczności szukam tego, co wymyka się samemu dyskursowi mocy. Unikam polityki. Dlatego…