Czarnooka dziewczynka z włosami w nieładzie siedzi otulona w kołdrę. Ma wielkie oczy i uchylone usta – urok dziecka, które wyrośnie na piękną kobietę. To jedna z najsłynniejszych fotografii Romana Vishniaca, wykonana w Warszawie około 1935 r. Sara, jedyne kwiaty jej młodości – tytuł odnosi się do wzoru na sfatygowanej tapecie, a podpis informuje, że mała spędza zimę w łóżku, ponieważ rodziców nie stać na ogrzewanie i obuwie. Inna scena: przygarbiony staruszek nachyla się ku speszonej, a może skruszonej dziewczynie. Panienka nerwowo splata palce, chyba drżą jej usta. Nie wiadomo, o czym rozmawiają ci dwoje i czy istotnie są…